جائز نيست ، و بدون هيچ چون و چرا بايد به مرحله اجرا در آيد . رهبران آسمانى هرگز نبايد در اجراى فرمانهاى الهى گوش به حرف اين و آن دهند يا ملاحظه جوسازيهاى سياسى و آداب و رسوم غلط حاكم بر محيط را كنند چه بسا آن دستور براى شكستن همين شرائط نادرست و در هم كوبيدن بدعتهاى زشت و رسوا باشد . آنها بايد به مصداق وَلا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ( مائده - 54 ) بدون خوف از سرزنشها و جنجالها ، فرمان خدا را به كار بندند . اصولا اگر ما بخواهيم بنشينيم تا براى اجراى فرمان حق ، رضايت و خشنودى همه را جلب كنيم چنين چيزى امكان پذير نيست ، گروه هايى هستند كه تنها هنگامى راضى مىشوند كه ما تسليم خواسته‌ها يا پيرو مكتب آنها شويم ، چنان كه قرآن مىگويد : وَلَنْ تَرْضى عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصارى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ : « هرگز يهود و نصارى از تو راضى نخواهند شد تا از آئين آنها بى قيد و شرط پيروى كنى » ( بقره - 120 ) . و در باره آيه مورد بحث مطلب چنين بود ، زيرا ازدواج پيامبر ص با زينب - چنان كه گفتيم - در افكار عمومى مردم آن محيط دو ايراد داشت : يكى ازدواج با « همسر مطلقه پسر خوانده » كه در نظر آنها همچون ازدواج با همسر پسر حقيقى بود ، و اين بدعتى بود كه مىبايد در هم شكسته مىشد . و ديگر ازدواج مرد با شخصيتى همچون پيامبر ص با همسر مطلقه يك برده آزاد شده عيب و ننگ بود ، چرا كه پيامبر را با يك برده همرديف قرار مىداد اين فرهنگ غلط نيز بايد برچيده شود ، و ارزشهاى انسانى بجاى آن بنشيند ، « و كفو » بودن دو همسر تنها بر اساس ايمان و اسلام و تقوا استوار گردد . اصولا سنتشكنى و برچيدن آداب و رسوم خرافى و غير انسانى همواره با سر و صدا توأم است ، و پيامبران هرگز نبايد به اين سر و صداها اعتنا كنند .